EXTRAGALACTIC

ΕΚΚΕΝΩΣΑΜΕ ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ

2007-03-20T00:09:00.000+02:00

Και ανατινάχθηκε πίσω μας και νιώσαμε και λίγο χόλυγουντ μετά από τόσα χρόνια αναμονής. Μετά από μικρές περιπέτειες σε καταυλισμούς βρήκαμε μια νέα ζεστή φωλιά η οποία ελπίζουμε να γίνει το αναβολικό μας, να μας κάνει πιό δυνατούς, σωστούς λεκτικούς τραμπούκους:

http://extragalactics.wordpress.com
"Γιά νέες ήττες! Γιά νέες συντριβές!"

Σκέψεις ενός ακροατή

2007-01-22T16:05:00.000+02:00

Καλή χρονιά! Αισίως μπήκαμε και στο 7^ο έτος της δεκαετίας του 2000. Εδώ και κάμποσους μήνες όμως αναρωτιέμαι τι συμβαίνει, τα τελευταία 6 χρόνια, στην pop/rock μουσική.. Τί εννοώ;! Είναι η ιδέα μου ή μέσα στη δεκαετία που διανύουμε -όσο έχουμε διανύσει τελοσπάντων- δεν έχει εμφανιστεί κανένα μεγάλο pop/rock συγκρότημα και τα υπαρκτά, κοινώς αποδεκτά ως μεγάλα συγκροτήματα, προέρχονται όλα από προηγούμενες δεκαετίες; Και μεγάλο συγκρότημα είναι το συγκρότημα που όχι μόνο θα βγάλει 2-3 (πολύ) ωραίους δίσκους και κάποια εμπορικά κομμάτια, αλλά θα ακούγεται πολύ σε ραδιόφωνα, bars (και clubs ενίοτε) για αρκετό καιρό, ενδεχομένως να προκαλέσει τη δημιουργία καινούριων μουσικών συνόλων παρόμοιου στυλ και, βασικότερο από όλα, θα έχει εμφανή και σημαντική επιρροή στο κοινό με τη δισκογραφία, την ποιότητά και γενικά με τη δράση του, ανεξαρτήτως της διάρκειας της.

Στασιμότητα δεν υπάρχει σίγουρα. Ο μουσικός τύπος και τα ραδιόφωνα στην Ευρώπη, κάθε μήνα μιλάνε για 3-4 νέα μεγάλα ονόματα και αναλώνονται στην ανάδειξη του next big thing. Από τις μπάντες αυτές όμως ελάχιστες έχουν κάτι ιδιαίτερο να παρουσιάσουν, που να ξεφεύγει από τα συνιθισμένα. Μας έχουν πιπιλήσει τα μυαλά και τα αυτιά με bloc party, rakes, futureheads, maximo park, hives, editors, kooks, babyshambles μπλα μπλα μπλα. Ακόμα και μπάντες όπως οι dead 60s, οι arctic monkeys, οι franz ferdinand και οι kaiser chiefs, που έχουν δείξει ορισμένα καλά δείγματα στις δουλειές τους, έχω την εντύπωση πως δεν έχουν πολύ λαμπρό μέλλον μπροστά τους.

Εξαίρεση αποτελούν οι coral, black rebel motorcycle club, go team και strokes, με πολύ ωραίους δίσκους και hit singles, που όμως χρειάζονται το κάτιτις παραπάνω για να ξεφύγουν από το επίπεδο του πολύ ωραίου συγκροτήματος και να χαρακτηρίζονται «μεγάλοι», και βέβαια οι libertines, η άδοξη διάλυσή των οποίων ήταν ό,τι χειρότερο για την υστεροφημία τους. Φαντάσου όμως να μην είχαν γίνει οι κατινιές μεταξύ Doherty και Barat, οι διαρρήξεις στα σπίτια, οι ιστορίες με τα ναρκωτικά κλπ και απλά να ανακοίνωναν μία ωραία πρωία ότι οι libertines διαλύονται λόγω διαφωνιών, τελεία και παύλα. Μετά από δύο τόσο αξιοπρεπείς δίσκους και μία ξαφνική αποχώρηση γεμάτη μυστήριο, όλος ο μουσικός τύπος θα τους έκανε θεούς. Πόσο μάλλον (μην κράξεις..!) να πέθαινε ο Doherty από την πρέζα.... Μη βιαστείς να με πεις μακάβριο και σκληρό. Σκέψου το. Ό,τι έγινε με τον Cobain το ’94 θα επαναλαμβανόταν!! 60% των σχολικών τσαντών θα είχαν κονκάρδες με τη φάτσα του, το όνομά του θα ήταν γραμμένο σε παπούτσια, τσάντες, θρανία, μπλουζάκια, τοίχους - παντού! Θα έβλεπες να κυκλοφορούν στο δρόμο τυπάκια με σακάκια, τιράντες και πηλίκια ή ρεπούμπλικες και η kate moss θα αντιμετώπιζε το θανάσιμο μίσος ή την τρελή αγάπη του κοινού, για ακόμη μία φορά. Το up the bracket θα γινόταν «ευαγγέλιο», όλοι θα χτυπιόντουσαν με το can’t stand me now και όλες οι νέες μπάντες, από αυτές που παίζουν σε σχολικές γιορτές μέχρι τα next big things, θα είχαν κάτι από libertines… Ανανέωση και ένα «είδωλο» για τα 2000’s, πολύ punk rock (για ακόμη μία φορά). Για να μην παρεξηγηθούμε, ένα παράδειγμα φέρνω και χρησιμοποιώ τον Doherty, λόγω των συθηκών και της φιγούρας του. Σε καμία περίπτωση επίσης δε τον συγκρίνω με τον Cobain. Παραλληλισμό κάνω.

Αρκετά με τα «αν» και τα «θα» τώρα. Πίσω στην πραγματικότητα. Άνοιξε το ραδιόφωνο. Τι ακούς; Την καινούρια ηχογράφιση του acquiesce επ’ ευκαιρίας του best of των oasis, το sultans of swing, το one way or another, το νέο single-ακι του jarvis cocker ή μήπως κάποια επιτυχία των placebo ή των radiohead που σου θυμίζει τον πονεμένο έρωτα του καλοκαιριού του ’99; Και το βράδυ που θα πατε με τα παιδία ψυρρή, εξάρχεια ή όπου αλλού, όταν σε πιάσει η 2^η βότκα θα χοροπηδήσεις με την υπόκρουση του blitzkrieg bop, του common people, του bohemian like you και του danny california. Και εγώ μία από τα ίδια. Θα τα βαρεθώ αυτά τα κομμάτια όμως κάποια στιγμή και θέλω να ελπίζω ότι τότε κάτι θα έχει γίνει και όλο και κάποιος δίσκος θα έχει βγει να τον βάλω στο στερεοφωνικό και να μη τον βγάλω για 3 μήνες. Δε θέλω να συνεχίσω να διακσεδάζω, ως επί τω πλείστον, με τραγούδια που μου φέρνουν αναμνήσεις από τα παλιά. Θέλω να πάω σε μία συναυλία και να ακούσω live τα τραγούδια, που θα έχω ακούσει στον προαναφερθέντα δίσκο και από την πόρωσή μου να τον ακούω γι άλλους 3 μήνες μέχρι να τον σιχαθώ. Θέλω κάτι καινούριο και καλό. Πολύ καλό. Συμφωνείς;;

the image has cracked

2007-01-01T17:33:00.000+02:00

Εώς και το θυμάμαι ακριβώς. Ικανοποιητική κατάσταση μη νηφαλιότητας που ενίσχυσε τη “διαύγεια” που απαιτείται γιά να δεις τι προσπαθούσε να σου πει ο καλλιτέχνης. Κατάσταση σοκ και πανικού. Καρδιά σε ρυθμούς trance, αίμα τσερνομπιλ. Χαστούκι πρώτο. Εσύ, ο -έστω και μινιμαλιστικά- κουλτουριαριαίος που ασχολήθηκες με το να την νοικιάσεις απ'το βιντεο κλαμπ να καθρεφτίζεσαι σ'αυτούς που στεκόντουσαν στο διπλανό σταντ με τα μπλοκμπαστερς. Χαστούκι δεύτερο. Ωμός δικτάτορας ρεαλισμός. Όχι μουσική. Όχι εφφε. Μόνο ακατέργαστες σκέψεις σε ασταμάτητη έκφραση. Η αντεπίθεση του ψυχιάτρου σας μέσα απ'την οθόνη σας. CCTV στο σπίτι σας. Παρωδία σας. Κομμένη και ραμμένη γιά να ταρακουνάει το σπιρτόκουτό σας.

Τώρα έχουμε 2007 και αποφασίσαμε να δούμε τι κάνει ο Γιάννης Οικονομίδης, σκηνοθέτης του προαναφερθέντος αριστουργήματος, φέρον τον τίτλο “Σπιρτόκουτο”. Είδαμε τα τρέϊλερ γιά το επικείμενο σοκ που ελπίζουμε να μας προκαλέσει, διαβάσαμε τις κριτικές αλλά μείναμε με την αγωνία. Με την “Ψυχή Στο Στόμα” όπως ονομάζεται και η νεα καλλιτεχνική τρομοκρατία που ετοιμάζεται να μπουκάρει στα κεφάλια μας τον ερχόμενο Φλεβάρη, μετά τα προειδοποιητικά χτυπήματα στις Κάννες, στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στους ανυποψίαστους και υποψιασμένους φοιτητές του ΑΠΘ, γιά τα οποία είπαν κι ευχαριστώ. Κι εμείς στο μέλλον.

Καλή χρονιά λέω.

http://ipsihistostoma.wordpress.com/

Happy Holidays (again)

2006-12-25T16:52:00.000+02:00

Soul star James Brown dies at 73

2006-12-25T14:46:00.000+02:00

Mporei o pateras tis Soul na efyge sto 73 tou, alla to Living in America, I Got You (i Feel Good) kai alles megales epitixyes tha zisoun gia panta.
Kalo taksidi James!

Sxetika links:
- Wikipedia
- BBC
- Funky-Stuff
- Godfather of Soul
- IMDb

P.S: sorry gia ta greekslish :-(

Happy Holidays

2006-12-25T14:34:00.000+02:00

The eXtragalactics team wishes you Happy Holidays!!!

Mad.tv events & Nokia Music

2006-12-19T10:41:00.000+02:00

Ok, το Mad είναι αηδιαστικό κανάλι και αυτό είναι γνωστό (σχεδόν) σε όλους μας. Καμία φορά όμως οι αντιγραφές από ξένα μουσικά κανάλια (ονόματα δεν λέμε) είναι υψηλού επιπέδου. Και ιδιαίτερα ο θεσμός των Secret Concerts… Κάτι μου θυμίζει το συγκεκριμένο concept, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ....
Anyway, το θέμα είναι ότι θα γουστάραμε να πάμε δωρεάν (τζαμπέ το λέγαμε πριν γράφουμε στο blogger) για να δούμε τους Mikro παρέα με 16χρονα cosmogirls βορείων προαστίων. Το ότι τα κράζουμε δεν σημαίνει ότι δεν θέλουμε να τους δώσουμε το e-mail μας...

Επιπλέον, στις 2.1.07 το Mad μεταδίδει ένα ωραίο Live που διοργανώνει η Nokia, η οποία τα τελευταία 2 χρόνια υποστηρίζει πολύ έντονα και δημιουργικά τα μουσικά events.
Θα πρότεινα να 'γράψουμε' τα συγκεκριμένα events και να τα ανεβάσουμε στο YouTube για να τα δουν και όσοι δεν προλαβαίνουν, αλλά αυτό είναι παράνομο και απαγορεύεται... Κρίμα!

Styles and beats of Catalonia

2006-12-16T21:16:00.000+02:00

Άρθρο των New York Times που αναφέρεται στους φρέσκους ηλεκτρονικούς ήχους της ισπανικής συμπρωτεύουσας. Άπ' ότι φαίνεται υπάρχει κάτι καινούργιο εκεί που σύντομα θα ανακαλυφθεί από τους πεινασμένους για καινούργια ακούσματα μουσικόφιλους. Τουλάχιστον αυτό ισχυρίζονται οι ΝΥTimes.

Ημ/νία: 4/07/2006

Ανταλλαγή CD με μόνο 1$

2006-12-12T12:58:00.000+02:00

Πρόσφατα ανακαλύψαμε το www.lala.com το οποίο είναι ένα site ανταλλαγής CD.
Δεν το έχουμε δοκιμάσει τις υπηρεσίες του συγκεκριμένου site, αλλά το concept ακούγεται πολύ ενδιαφέρον.
Παρακάτω εξηγείται πως λειτουργεί η συγκεκριμένη υπηρεσία:

3ο Aνεπίσημο eXtragalacticast

2006-11-30T12:04:00.000+02:00

Ημερομηνία: 29.11.2006
Shownotes:
- Νέο rss feed: http://feeds.feedburner.com/eXtragalactic
- Send your eXtragalacticast logo & your music demos at: extragalactics @ gmail.com
- Archive live @ Fnac
- 6 Music Selector @ BBC6
- Πνευματικά δικαιώματα
- Συνέντευξη Noam Chomsky
- Music: Zack De La Rocha & Dj Shadow: March of death, The Unsuccessfuls: On a Sunday
Respect to:
- Vrypan
- Weekendgeeks

Αν θέλεις να αποθηκεύσεις το eXtragalacticast για να το χρησιμοποιήσεις ως αποδεικτικό στoιχείο εναντίων μας, κάνε δεξή click στο παρακάτω link - αποθήκευση ως (download as...).
3ο ανεπίσημο eXtragalacticast

6 Music Selector 2006 (11-14 Δεκεμβρίου) @ BBC6

2006-11-29T11:53:00.000+02:00

H Courtney Love, ο Moby και οι Oasis θα αναλάβουν, για μια ολόκληρη ημέρα ο καθένας, τις μουσικές επιλογές του διαδικτυακού ραδιοφωνικού σταθμού BBC 6.
Δεν έχω ακούσει πότε κάποιο album της κυρίας Love και δεν ξέρω το μουσικό της background, αλλά οι προκαταλήψεις μου με κάνουν να πιστεύω ότι δεν θα είναι μια ευχάριστη έκπληξη για τους ακροατές του συγκεκριμένου σταθμού.
Γνωρίζοντας ότι δεν πρέπει να βασίζομαι σε προκαταλήψεις, στις 11.12.2006 θα 'συντονίσω' το Firefox στο http://www.bbc.co.uk/6music/ για να ακούσω τι έχει να μου προσφέρει η χήρα του Curt Cobain, όπως και οι Moby & Oasis.
Radiohead, Manic Street Preachers, Franz Ferdinand and Kaiser Chiefs ήταν τα συγκροτήματα που είχαν αναλάβει της μουσικές επιλογές του Music Selector τις προηγούμενες χρονιές.
Για να δείς κάποοιες από τις επιλογές των Oasis, Moby και Love check: http://www.bbc.co.uk/6music/events/selector06/

Το νέο RSS feed των eXtragalactics

2006-11-28T14:51:00.000+02:00

Οι eXtragalactics ενημερώνουν τους λιγοστούς ακροατές του eXtragalacticast και τους αναγνώστες του eXtragalactic.blogspot.com ότι το rss feed έχει αλλάξει. Το νέο feed είναι:

http://feeds.feedburner.com/eXtragalactic

2ο Aνεπίσημο eXtragalacticast

2006-11-28T10:28:00.000+02:00

Θέμα: Διαφημιστικό Break
Ημερομηνία: 27.11.2006
Respect to: The Unsuccessfuls - Go to the party

powered by ODEO

Αν θέλεις να αποθηκεύσεις το eXtragalacticast για να το χρησιμοποιήσεις ως αποδεικτικό στoιχείο εναντίων μας, κάνε δεξή click στο παρακάτω link - αποθήκευση ως (download as...).

2ο ανεπίσημο eXtragalacticast

Όπλο κάτα της λογοκρισίας

2006-11-27T23:23:00.000+02:00

Ένα νέο 'όπλο' κατά τις λογοκρισίας έχει δημιουργηθεί για να βοηθήσει όσους δεν απολαμβάνουν ελεύθερη πρόσβαση προς όλες της πηγές πληροφόρησης που υπάρχουν στο διαδίκτυο. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα θα διατεθεί σε λίγες ημέρες στους e-πολίτες σε κάθε γωνία της γης για να τους εξασφαλίσει λιγότερη λογοκρισία.
Είμαι περίεργος να το δοκιμάσω, αλλά δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει κάτι σε χώρες όπως η Κίνα και το Βιετνάμ, όπου η λογοκρισία είναι μια συνηθισμένη κυβερνητική πρακτική.

τάξει

2006-11-23T19:26:00.000+02:00

Σας ενδιαφέρει.

Στον εγκέφαλό μου το “Lights-Camera-Action” όταν γράφει κάποιος είναι “Επιφώνημα-Βήχας-Ξεκινάμε”. Αϊτς γκουχ πάμε, λοιπόν, γιά άλλη μια κομψή παραγώγη του εξτραγκαλάκτικ αυστηρώς γιά την ελίτ. Γιατί βάζουμε το χέρι στη καρδιά και το λέμε: Μόνο αυτή υπάρχει. Αυστηρώς καθορισμένη από εμας, από το αντίπαλο δέος και από εξωγενείς παράγοντες που έχουν μεγαλύτερη σχέση με τον καθορισμό της ελίτ απ'ότι εμείς και το αντίπαλο δέος, έστω και αν η πικρή αλήθεια είναι πως συσχετίζονται μ'αυτό το συνταρακτικό event μέσω του φαινομένου της πεταλούδας. Μη βγαίνετε απ'τα κουκούλια σας λοιπόν, γιατί μια μέρα η πιθανότητα να σας συλλάβει μια ηθική αστυνομία είναι πραγματικά μεγάλη. Κλεισμένοι είστε η ελιτ. Επειδή μας δίνετε τον έλεγχο και σας βαφτίζουμε εμείς. Κάνετε κλικ! Διαβάζετε εξτραγκαλάκτικ! Είστε η ελίτ! Δεν είναι πραγματικά τρομερό; Είναι.

Τουμπεκί και ακούτε; Λάβλι.

Υπάρχει ένα ψέμα που σας λένε γιά αλήθεια. Και εσείς το δέχεστε και εμείς σας λέμε ποιό είναι το ψέμα και ποιά η αλήθεια. Μην ευχαριστείτε, το καθήκον μας κάνουμε. Στην επόμενη παράγραφο θα σας μαστιγώσω σαδοβιασμοειδώς (©) μ'αυτή. Δεν είστε αυτόνομοι οργανισμοι. Συντηρήστε από ματαιότητα με μια πρέζα αλλαζονίας. Συντηρήστε από πράγματα που μέσα στη βλακεία σας (μας/τους) πιστεύουμε ότι εμείς τα διεκδικούμε και ελέγχουμε. Θέλουμε λεφτά. Ε, αυτά μας θέλουν. Κυνηγάμε lifestyle. Είναι από πίσω μας με το δίκανο. Ζητάμε status.Το στάτους μας έχει σε καταλόγους αναμονής γιά θαλάμους αφροντους και τζακούζι-cremeατόρια. Πείθουμε τους εαυτούς μας ότι οι κοινωνικοί ανταγωνισμοί είναι μάχες τιτάνων του Ολύμπου (γάμησε;) ενώ δεν αποτελούν τίποτα παραπάνω από σκυλομαχίες κανίς σε κωλοχώρια στη μέση του πουθενά. Κατηγορούμε την αστική εξάπλωση με το μυστρί στο χέρι. Κατηγορούμε τον καθρέφτη έχοντάς τον φάτσα-κάρτα. Και υπερασπιζόμαστε με σθένος τις πράξεις μας. Είμαστε σωστοί. Είμαστε άνθρωποι. Δεν.

“χα-χααα, νόμιζες ότι τελείωσε;”

Κατηγοριοποιούμαστε, χωρίς να έχουμε κατασταλλάξει στο τι ελπίζουμε. Ευελπιστούμε να ξεχωρίσουμε μέσα σε ένα σύνολο που θα τους ήθελε όλους να δρουν με τους κανόνες του; Ή να νιώσουμε τόσο ζεστά ώστε να αγνοήσουμε την ανάγκη γιά αναγνώριση; Κι αυτή η ανάγκη γιά αναγνώριση τι είναι; Ποιός μας εκβιάζει; Ποιός μας έχει το πιστόλι στο κρόταφο; Ποιός έβγαλε αυτό το κλισέ; Ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος; Μια πάπια, μα ποιά πάπια, μα ποιά πάπια, ΠΟΙΑ ΠΑΠΙΑ;

Σας φορτώνω ψέματα. Αλλά είναι οι αλήθειες του ελιτιστικού ορίζοντα ονόματι εξτραγκαλάκτικ. Σας καθοδηγώ γιά το καλό σας. Πάντα και παντού. Δεν κινδυνεύετε αν τρώτε αυτά που σας λέω, αν βγαίνετε εκεί που σας λέω, αν σκέφτεστε όπως λέω και αν είστε ότι προστάζω. Είστε ασφαλείς. Έχετε δάσκαλο. Εμένα. Μ'αρέσει να είμαι δασκαλός σας. Σας αρέσει να είμαι δασκαλός σας. Μου επιτρέπετε να είμαι στομφώδης και ηγετικός. Σας επιτρέπω να είστε στομφώδεις και ηγετικοί. Δεν θα σας κατηγορήσει κανείς. “Αυτά λένε και στο εξτραγκαλάκτικ αλλά τους διαβάζετε, μη με κράζεις”. “Ω!”.Φαίνετε ωραίο; Θα ρουμπώνετε και θα ταπώνετε (ποτέ μη το διατυπώσετε έτσι – σκεφτείτε το, όμως, είναι αρκούντως διασκεδαστικό). Ισχύς. Δύναμη. “Ένα φαλλικό σύμβολο να φέρει τ'όνομά μου”.

Απλή κοσμοθεωρία εξτραγκαλάκτικ: Είστε ο βασιλιάς στο κουκούλι σας. Ποτέ δεν θα παίξετε το παιχνίδι του φαινομένου της πεταλούδας από'κει μέσα.

Έχετε αυτονομία εκεί μέσα. Μόλις μετανόησα γιά τα προηγούμενα που είπα. Μπορώ να το κάνω. Φαίνεται και κουλ. Κάνει τον αναγνώστη να πιστεύει ότι δεν είχα συγκροτημένη σκέψη γράφοντας το κείμενο. Με κάνει πιό ανθρώπινο και προσιτό στα μάτια του, λίγο πριν το τέλος. Οφείλω να συνοψίσω.

* Εγώ.

* Ωραία παίζουν οι Cul De Sac.

* Τι κάνετε τόση ώρα εκεί μέσα;

1ο Aνεπίσημο Εxtragalactic Podcast

2006-11-14T10:26:00.000+02:00

1ο επεισόδιο:
Θέμα: Extragalactics και 1st Greek Bloggers Forum
Ημερομηνία:13.11.2006
Music: Slowly- Amon Tobin
Links:
gbforum.wordpress.com
extragalactic.podomatic.com
Για παρατηρήσεις και θετικά σχόλια:
extragalactics@gmail.com

powered by ODEO

Αν θέλεις να αποθηκεύεις το podcast για να το χρησιμοποιήσεις ως αποδεικτικό στοιχείο εναντίον μας κάνε δεξί click στο παρακάτω link - αποθήκευση ως (save as...).

1ο ΑΝΕΠΙΣΗΜΟ extragalactic PODCAST

Comets On Fire - Avatar

2006-11-10T16:03:00.000+02:00

Paranoia is an excessive anxiety or fear concerning one's own well-being which is considered irrational and excessive, perhaps to the point of being a psychosis.
(source: Wikipedia)

Η Sub Pop είναι εκπληκτικά πολυεπίπεδη εταιρία. Έχει υπάρξει ικανή να “ταΐσει” εφηβικά ξεσπάσματα (Nirvana, Soundgarden, Smashing Pumpkins), πειραματολάγνους indie τύπους (Sonic Youth, Sleater-Kinney, Death Cab For Cutie), φασαριόζους και βαβουριάρηδες (Godflesh, Earth), friends and NMEs, προσφέροντας μικρές επαναστάσεις γιά εκατομμύρια αυτοκατηγοριοποιημένους και μη μουσικόφιλους όπως κι αν έχουν φανταστεί τις ηχητικές τους εξεγέρσεις. Αυτή είναι άλλη μία εξ'αυτών.

Ο Ben Chasny δεν ανήκει στην ιστορία ακόμα. Είναι θέμα χρόνου όμως. Αυτό πιθανώς γίνεται πιό “γκέγκε” αν αναφερθούμε στον κύριο ως “Six Organs Of Admittance”, δηλαδή το προσωπικό του μουσικό όχημα (θεέ μου, λατρεύω τα κλισέ) μέσω του οποίου υπεύθυνα παραδίδει μαθήματα αποδόμησης και ανασύνθεσης της λεγόμενης φολκ μουσικής. Μόνος του. Και το κάνει καλά, απ'ότι καταλαβαίνετε. Γι'αυτό τον καπάρωσε και ο κ. David “είμαι-ο-καλύτερος-μουσικός-στον-κόσμο-αυτή-τη-στιγμή” Tibet γιά το δικό του αμάξι, το τριαξονικό Current 93 της Durtro. Και ίσως ο κ. Chasny να έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης γιά το αριστούργημα “Black Ships Ate The Sky”. Που δεν είναι καθόλου απίθανο. Και τον τιμά. Κάπου εδώ η αντικειμενικότητα έχει ήδη εγκαταλείψει το κτίριο, οπότε οφείλουμε να προχωρήσουμε στο παρασύνθημα.

Ο κ. Chasny συμμετέχει στην μπάντα που ευθύνεται γιά τον δίσκο που κοσμεί τον τίτλο. Αλλά δεν παίζει πολιτισμένο φολκ. Αντιθέτως, μιλάμε γιά μια κλινική περίπτωση παράνοιας και συσσωρευμένης οργής. Επικρατούσα θεωρία: Ο κ. Chasny έχει νευράκια και το'χει ρίξει στα κουμπιά. Πολλά νευράκια. Πολλά κουμπιά. Και εκεί που έσπαγε πιάτα και ντουλάπες, μια εξ'Ιαπωνίας ορμώμενη μούσα τον επισκέφθηκε. Και του έιπε “Σου πάει η Ιαπωνία και η Ιαπωνία παίζει έτσι. Χώσε”. Και έτσι λοιπόν, φτάνουμε να μιλάμε γιά το Avatar, τέταρτο δίσκο των κυρίων, με πατημένα γκάζια, απανώτες νευρώσεις, 70ς αποχρώσεις και Noise Rock μπογιατίσματα. Psychoμπίλια και ψυχεδέλειες σε 45 λεπτά τρεχούμενων μελωδιών και φρενιτικών ρυθμών. Μια σειρά ξεσπασμάτων και μια άλλη σειρά και άλλη μία. Μια ηχητική παγίδα, προσεκτικά στημένη. Και επικίνδυνη. Αλλά μπορείτε άφοβα να πέσετε. Ο κ. Chasny την άκουσε τη μούσα του και χώνει μέσα στη παγίδα. Και το έκανε στο παρελθόν και θα το ξανακάνει. Και όταν γίνει αυτό, πάλι εδώ θα είμαστε και θα συζητάμε ή γιά το σωστό και πρέπον folk ή και πάλι γιά το rock n roll του σήμερα.

Wolfmother - The Wizards Of Oz

2006-11-10T14:23:00.000+02:00

Αρχικά μου έκανε πολλή εντύπωση το εξώφυλλο. Μία γυναίκα, που μοιάζει με γοργόνα σε ένα τοπίο που φέρνει σε κορυφή βουνού με μουντό ουρανό και μία σαύρα (!!) να εμφανίζεται στην άκρη. Μετά φρόντισα να ακούσω το δίσκο και κόλλησα. Αναφέρομαι στους αυστραλούς Wolfmother και στο ομώνυμο πρώτο δίσκο τους, που κυκλοφόρησε μόλις τον περασμένο Μάιο. Στην υπόλοιπη Ευρώπη και τις Η.Π.Α. έχουν κάνει επιτυχία, πράγμα το οποίο ελπίζω να γινεί και στη μικρή μας χώρα. Οι Wolfmother σχηματίστηκαν το 2000, αλλά άρχισαν να δέχονται αναγνώριση από το ευρύ κοινό όταν και κυκλοφόρησαν ένα EP σε ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία. Η επιτυχία τους οδήγησε στην κυκλοφορία δεύτερου ΕΡ στις αρχές του έτους και ύστερα ενός full length album.

Είναι έκδηλο από την πρώτη ακρόαση του album αυτού, πως τα παιδιά αυτά μεγάλωσαν με αφίσες των Led Zeppelin, των Black Sabbath και των συμπατριωτών τους AC/DC κολλημένες στους τοίχους των δωματίων τους. Δυνατές μελωδίες με κιθάρες που θυμίζουν έντονα Jimmy Page και Angus Young, φωνή που, μετά από το πρώτο κιόλας τραγούδι που ακούς, την αναγνωρίζεις παντού (όπως επίσης και τη χαρακτηριστικότατη φυσιογνωμία του τραγουδιστή!) και συνολικός ήχος εντασσόμενος στην ευρύτερη κατηγορία του metal, με επιρροές τόσο από παλιές, όσο και από πιό καινούριες μπάντες. Η ωμότητα ορισμένων κομματιών από το δίσκο τους είναι αυτό που μάλλον με έκανε να τους συμπαθήσω τόσο πολύ (Colossal), όπως επίσης και κάποιοι πιασάρικοι ρυθμοί που όμως δεν ξεφεύγουν, χάριν εμπορικής επιτυχίας, από τα όρια του «συμπαγούς» ήχου που αντιπροσωπεύουν.

Αυτόν τον καιρό περιοδεύουν για την προώθηση του δίσκου τους, πολύ αμφιβάλλω όμως για το αν υπάρχει περίπτωση να περάσουν και από την Ελλάδα για μία συμαυλία (αν και θα το ήθελα πολύ). Στις 14 Νοεμβρίου θα λάβει χώρα στο Alexandra Palace του Λονδίνου η είσοδος στο Βρετανικό Music Hall of Fame των Led Zeppelin και οι Wolfmother έχουν προσκληθεί να παίξουν εκείνο το βράδυ σαν tribute band.

Σε περίοτωση που αυτή η μπάντα σας έχει διαφύγει, αφιερώστε λίγο χρόνο να τους checkάρετε, αξίζουν.

Το Extragalactic Group είναι επιτέλους online

2006-11-08T22:50:00.000+02:00

Αγαπητή Eléonore,

Η έλλειψη χρόνου και η πνευματική κούραση των ημερών δεν μου έχουν επιτρέψει να ασχοληθώ καθόλου με το blog. Ήθελα να γράψω για πάρα πολλά θέματα και το έχω μετανιώσει που δεν το έκανα. Σου είχα υποσχεθεί να σου κάνω δώρο το πρώτο επεισόδιο του podcast, αλλά και αυτό το project δεν βρήκα χρόνο να το ολοκληρώσω και πραγματικά νιώθω απαίσια γι' αυτό.

Για να σου δείξω ότι δεν είμαι ένας τεμπέλης τεραστίων διαστάσεων, σου παρουσιάζω και επίσημα το Extragalactic Group, το οποίο ευελπιστώ να είναι μεγαλύτερο και καλύτερο από το προηγούμενο Group που είχα φτιάξει. Ουσιαστικά είναι η δεύτερη εκδοχή του αποτυχημένου Scanned Articles, που είχα δημιουργήσει στο Yahoo Groups. To concept είναι να ανταλλάξουμε άρθρα από περιοδικά και εφημερίδες ελληνικού και ξένου τύπου. Σε γενικές γραμμές θα προσπαθήσω να στείλω άρθρα που σχετίζονται με μουσική, αλλά δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα περιοριστώ εκεί. Είμαι σίγουρος ότι θα τρελαθείς με τα άρθρα του Velvet, Uncut, Wired και δεκάδων(οκ, παραδέχομαι ότι είμαι λίγο υπερβολικός) περιοδικών που διαβάζω κάθε μήνα.
Για να γίνεις μέλος του Extragalactic Group απλά συμπλήρωσε το e-mail σου στο ειδικό κουτάκι που υπάρχει στο μενού του blog.

Αιωνίως ερωτευμένος μαζί σου,
Lee Turtle

Podcast & blogme.gr (again)

2006-11-01T00:23:00.000+02:00

Τις τελευταίες ημέρες προσπαθώ να ετοιμάσω το πρώτο επεισόδιο του podcast και ελπίζω μέσα στο σαββατοκύριακο να έχω τελειώσει. Πίστευα ότι η δημιουργία ενός podcast είναι κάτι απλό, αλλά τελικά δεν είναι εύκολη υπόθεση. Νομίζω ότι το πρώτο επεισόδιο είναι πολύ σημαντικό. Ελπίζω να το ακούσει η κοπέλα που καθόταν δίπλα μου στο party του Velvet (@ Booze) και να εντυπωσιαστεί ;-)
- Μιλώντας για το party του Booze, θα πρέπει να τονίσω ότι δεν έχω ξαναδεί τόσες όμορφες κοπέλες στο ίδιο ιβέντ.
- Μιλώντας για το Velvet, θα πρέπει να πω ότι είναι πολύ καλό περιοδικό. Note to self: να σκανάρω και να στείλω ένα άρθρο του περιοδικού στο Extragalactic Group.

In other news, η υπόθεση του blogme.gr έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις.
Ακόμα και τα ξένα σάιτς αναφέρονται στο θέμα τονίζοντας ότι η Ελλάδα, εκτός από διοργανώτρια εντυπωσιακών και γλάμουρους international Internet Governance forum(s), αντιμετωπίζει με καχυποψία, ηλιθιότητα και φόβο τα social media.
Καλά να πάθουμε!

the cheap excuse

2006-10-31T16:03:00.000+02:00

Αν δεν έχεις θέμα να γράψεις τι είσαι;
Μπορεί να είσαι κενός. Ή μάλλον όχι κενός. Είσαι 4 κείμενα όπως και να'χει. Είναι μια αξία.
Μπορεί να είσαι τεμπέλης. Αλλά σε ακραία στάδια. Όχι να βαριέσαι να γράψεις, απλώς. Να βαριέσαι να σκεφτείς. Ή πάει και χειρότερα. Να βαριέσαι να γράψεις αυθόρμητα τις σκέψεις σου. Να βαριέσαι να είσαι αυθόρμητος.
Μπορεί να είσαι εσσαντρικ τυπάκι. Η έμπνευση να σε επισκέπτεται μόνο στις 7:13 το απόγευμα αν η θερμοκρασία του δωματίου είναι από 20-25 βαθμούς Κελσίου και έχεις στο πακέτο σου ν+2 αριθμό τσιγάρων (όπου ν=οι υπουργικές ώρες της κ. Γιαννάκου, γιά να μη ξεχνιόμαστε).
Μπορεί να είσαι ζέβρα. Δεν ξέρω, αλλά γιά κάποιο λόγο πιστεύω ότι οι ζέβρες δεν μπορούν να γράψουν.
Ούτε τα ποτήρια του καφέ. Αλλά δακτυλογραφώ άρα δεν είμαι ούτε ζέβρα, ούτε ποτήρι του καφέ. Αυτά είναι συνήθως πιό κακά γιά ένα πληκτρολόγιο απ'τα χέρια μου.
Μπορεί να είσαι η πρωταγωνίστρια του sex and the city, μετά από μια εβδομάδα παραμονής σε μέρος που δεν έχει σουαρέ και κλαμπς. Είμαι σίγουρος ότι δεν θα έχει θέμα.
Μπορεί να είσαι συντάκτης του Λοιπόν και της Εσπρέσσο μετά την επάνάσταση της εργατικής τάξης - που λέμε.
Μπορεί να είσαι στη δουλειά ή στο σχολείο ή στη σχολή ή σε κάποια έντονη και χρονοβορά διαδικασία socializing.
Ή μπορεί και να είσαι και λίγο καιροσκόπος και να γράψεις κάποια πιθανά και μη σενάρια να αιτιολογήσουν την έλλειψη θέματός σου.
Μαεχαχα

Net neutrality, freedom of the press & blogme.gr

2006-10-27T11:38:00.000+03:00

Ενώ εμείς οι καλοί ‘βαλκάνιοι’ κάνουμε εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις – κινητοποιήσεις, οι κακοί αμερικανοί ασχολούνται με ηλίθιες μαλακίες του τύπου Net Neutrality. Θεέ μου, εμείς τους δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού και αυτοί το παίζουν επαναστάτες αντιδρώντας στα σχέδια των μεγαλύτερων τηλεπικοινωνιακών κολοσσών (A&T, Verizon κα), λες και είναι κάτι τόοοσο σημαντικό.
Δηλαδή εμείς εδώ στα Βαλκάνια, που δεν δίνουμε σημασία στο διαδίκτυο είμεθα βλάκες?

Και επειδή δεν ήμαστε βλάκες, δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να ασχοληθεί σοβαρά με το εργαλείο του Σατανά που λέγεται internet.
Ο Αντώνης Τσιπρόπουλος και κάποιοι άλλοι τόλμησαν να αναφερθούν, με χυδαίους χαρακτηρισμούς, σε κάποιο δημόσιο πρόσωπο.
Να ξέρει ο κύριος Αντώνης ότι εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε. Η χώρα της δημοκρατίας (sic!), του διαλόγου και του πολιτισμού δεν θα σε αφήσει να κρύβεσαι πίσω από τα λεγόμενα ΡΣΣ φείντς. Και δεν θέλω να ακούσω ότι δεν είσαι υπεύθυνος για το τι γράφουν οι άλλοι. Όλοι πρέπει να προστατέψουμε τα δημόσια πρόσωπα και αν δεν το κάνεις σημαίνει ότι και εσύ τους βρίζεις.
Αν δεν είσαι μαζί τους είσαι εναντίον τους κύριε Τσιπρόπουλε.
Επειδή είμαι και πολύ δημοκρατικός τύπος παρουσιάζω και your side of the story.

Posted by: Ένωση Προστασίας Δημοσίων Προσώπων

Battle of The Album Covers

2006-10-25T18:21:00.000+03:00

Enjoy!!!

Video playlist

2006-10-22T12:47:00.000+03:00

Παντού διαβάζω ότι το YouΤube, που εξαγοράστηκε πρόσφατα από το Google Inc. έναντι 1.6 billion US$, είναι το MTV του μέλλοντος μας (που θα έλεγε και ο πρώην πρωθυπουργός). Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι το συγκεκριμένο site είναι user generated σκέφτηκα ότι και το ‘πρόγραμμά’ του θα πρέπει έχει παρόμοιο χαρακτήρα. Έτσι, ως γνήσιος σοσιαλιστής, αποφάσισα να παραχωρήσω στις μάζες μια Video Playlist με κάποια από τα αγαπημένα μου music videos από το YouTube.

railway

2006-10-20T00:26:00.000+03:00

Μακάρι ο καιρός να ήταν λίγο πιό βροχερός. Μακάρι να μην πέθαιναν και παιδάκια σε διάφορες γειτονιές στον κόσμο, βέβαια.
Δεν είμαι καταθλιπτικός και γενικά ο βροχερός καιρός δεν ξυπνάει το πάρτυ άνιμαλ μέσα μου αλλά αυτή τη στιγμή είναι το μόνο πράγμα που θα ζήταγα. Έτσι όπως βλέπω τις εικόνες να εναλλάσονται απ'το παράθυρό μου δεν δύναμαι να αμελήσω τη θέλησή μου να παρέμβω καλλιτεχνικώς στο καταπράσινο ελληνικό τοπίο με μια απαλή πινελιά γκρι. Και υπογραφή. Είναι ματαιοδοξία; Όοοχι. Ειναι φαντασία. Είναι ονειρο εξίσωσης και δικαιοσύνης. Ισότητα με τη φύση. Η πολυπόθητη απάντηση στη δυνατότητά της να με βάφει καφέ με τις λάσπες της κι εγώ να μην μπορώ να απαντήσω.
- Γκρίνια. Κι εσύ χτίζεις πάνω μου.
- Εξέλιξη λέγεται, ηλίθια.
...
Δεν το έγραψα αυτό, ε;
Τα ταξίδια με τρένο μου φέρνουν δυο πράγματα στο μυαλό: το Autobahn των Kraftwerk και τον Μικρό Πρίγκηπα. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως επειδή το μεν autobahn αναπόφευκτα σχηματίζει εικόνες γαλήνιου ταξιδιού που -ας είμεθα ρεαλιστές, αν επιτρέπεται- με autobahn δεν γίνεται να κάνεις, τον δε μικρό πρίγκηπα γιατί μου έχει αφήσει την εντύπωση του πιό όμορφου ταξιδιού που θα μπορούσε να κάνει άνθρωπος. Και -οκ- τα ταξίδια με τρένο είναι γαλήνια και όμορφα. Ανησυχητικά. "'Από που θα μου'ρθει;' αναρωτήθηκε και κούρνιασε στη θέση του". Με το autobahn έχω να έρθω σε επαφή ένα χρόνο. Με τον μικρό πρίγκηπα δεκαπέντε.
(Note To Self: Φόρτιζε το iPod!!!)
Σ'αυτό το σημείο το πράσινο είναι πιό πράσινο από αλλού. Όμορφο. Δεν είναι το πράσινο του πασοκ, του παναθηναϊκού, του χλοοτάπητα, της δημοτικής αστυνομίας, της κατουρημένης φούντας και της μέσης τυρόπιτας σταθμού του ΚΤΕΛ. Όοοοχι-οοοχι. Αυτό είναι ζωντανό. Σου προκαλεί ευφορία. Αν ήταν ρόλος σε ταινία, θα ήταν ο καλός πρωταγωνιστής. Το αστικό πράσινο θα ήταν εξωγήινο νυμφομανές σαρκοφάγο ζόμπι σε b-movie. Ή κανας θλιβερός ρετουσαρισμένος και καλογυαλισμένος πρωταγωνιστής υπερκακόγουστου μπλοκμπαστερ. Και εμείς είμαστε ιντελεκτσουελ - αυτοί που καθόμαστε στο παράθυρο στο τρένο και συγγράφουμε. Και δεν τα θέλουμε τα μπλοκμπαστερς. Τζους.
Παίρνω το κορμί-νομενκλατούρα μου και σκέφτομαι να την πέσω γιά ύπνο.
Το μετανιώνω βλέποντας έναν όμορφο σταθμό σε ένα μέρος που ενδεχομένως να μην έχει χαρτογραφηθεί. Ανακαλύπτω ότι υπερβάλλω ωραία.
Ο κόσμος ξυπνάει σιγά-σιγά. Γαμώτο.
Αναρωτιέμαι αν έχω κάτι άλλο να γράψω.
Με πληροφορούν ότι δεν έχω.
Ξαναδιαβάζω αυτό που έγραψα

Μαμά
Γερνάω

Απολογία

2006-10-12T15:23:00.000+03:00

Κείμενο
χρωστάω.
Πρέπει
δώσω.

Σορρυ ladies and gents.
Στο επόμενο διήμερο θα το διευθετήσω.

Ή αλλιώς, το κείμενο χωρίς νόημα.

Poetry Archive

2006-10-03T00:40:00.000+03:00

Έχω παρατηρήσει ότι ενθουσιάζομαι πολύ εύκολα με ότι βλέπω, ακούω, αγγίζω και αισθάνομαι. Αυτό είναι συνήθως καλό(.) -αν και δεν μπορώ να κρύψω ότι κάποιες φορές με επηρεάζει και αρνητικά. Για παράδειγμα, τελευταία έχω ενθουσιαστεί με το www.poetryarchive.org, που έχει κερδίσει μια θέση στο τοπ 4 των σαιτς που έχω ανακαλύψει μέχρι τώρα.
Το Poetry Archive είναι ίσος το μοναδικό σάιτ που παρουσιάζει αναλυτικά ποιήματα σύγχρονών άγγλων ποιητών.
Στόχος του συγκεκριμένου σάιτ είναι να κάνει την ποίηση πιο προσιτή και ευχάριστη σε ένα ευρύτερο φάσμα κοινού. Αν υποθέσουμε ότι είμαι αντι-προσοπευτικό δείγμα 'ενός ευρύτερου κοινού', τότε μάλλον οι δημιουργοί του συγκεκριμένου σάιτ είναι σε πολύ καλό δρόμο.
Το ουάου της υπόθεσης είναι η δυνατότητα που μου δίνει το poetryarchive.org να ακούσω τους δημιουργούς των ποιημάτων να απαγγέλλουν τα ποιήματά τους . Πραγματικά εντυπωσιακό! Στα αρνητικά συγκαταλέγεται το γεγονός ότι τα ποιήματα μπορώ να τα ακούσω μόνο με Internet Explorer.

Mastodon - Blood Mountain

2006-09-27T18:54:00.000+03:00

Οκ, φανταστείτε ότι μια μέρα αντί για το υπεράνετο, ανατομικό κρεβατάκι σας ξυπνάτε στην παγωμένη Αλάσκα 11.000 χρόνια περίπου πριν. Προτού σας ξυπνήσει βίαια το θανατερό ψύχος ανοίγοντάς σας θέλοντας και μη τα μάτια, διαπιστώνετε ήδη ότι βρίσκεστε σε μία απέραντη κοιλάδα, περιτριγυρισμένη από επιβλητικές οροσειρές καλυμμένες από χιονισμένα δάση και απάτητες, γυμνές βουνοκορφές. Α, και απέναντι βρίσκεται ένα πλάσμα τρία μέτρα ψηλό, με τεράστιους χαυλιόδοντες να ξεπροβάλλουν από το στόμα του. Ο Μαστόδοντας, χαρούμενος που επιτέλους βρήκε κάτι ζωντανό μες την ερημιά ξεκινάει το αργό και σταθερό βήμα του προς το μέρος σας σείοντας τη γη και μουγκρίζοντας με χαρά...
Δεν ξέρω αν οι Mastodon είχαν σκεφτεί ποτέ ένα αντίστοιχο σκηνικό, αλλά η μουσική τους σίγουρα φέρνει κάτι από το αντίστοιχο βαρύ και επιβλητικό βήμα του Μαστόδοντα στο μυαλό (χωρίς να παίζουν και ...funeral doom βέβαια, άλλωστε δε λέγονται και Μαμούθ :P). H Αμερικάνικη μπάντα χωρίς να έχει κάποια ιδιαίτερη προϊστορία (από το 2001 παίζουν μαζί) κατάφερε με το άλμπουμ τους του 2004 "Leviathan" να αναρριχηθεί στις πιο εμπορικές και επιτυχημένες μπάντες του metal, και μάλιστα χωρίς ένα αποτελεί ένα ευκολοάκουστο άκουσμα στα συνηθισμένα Nu/hip hop αμερικάνικα πρότυπα, αλλά έχοντας ένα εντελώς προσωπικό στυλ που βάζει μαζί κλασικό heavy metal και proggresive, hardcore και stoner-ικές αντιλήψεις. Το Leviathan, βασισμένο στο γνωστό μυθιστόρημα του Moby Dick, σάρωσε ότι βρήκε μπροστά του ανακυρησσόμενο album of the year στα περισσότερα metal περιοδικά και επιτρέποντας τη μπάντα να κάνει την μεγαλύτερη περιοδεία της και να εμφανιστεί μαζί με Slayer, Slipknot, στο Ozzfest...
Μα όπως και σε οποιοδήποτε άλλη μπάντα που ξεκινάει να γράφει επιτυχημένα την ιστορία της στο βιβλίο του rock & roll, είναι ο επόμενος από τον δίσκο που κάνει το breakthrough που θα την καθιερώσει στο χώρο και θα δείξει αν η μπάντα θα συνεχίσει να προσφέρει ίδιου επιπέδου μουσική.. Ο επόμενος λοιπόν εδώ πέρα και ο τρίτος κατά σειρά καλείται Blood Mountain... και θα τα καταφέρει?? (drums roll... crash!). Το "Τhe Wolf is Loose" αρχίζει όσο δυναμικά όσο περιμέναμε, με ένα χαρακτηριστικό γύρισμα-σόλο του ντράμερ Brann Dailor και hardcore-ίζοντα ριφ και ρυθμούς, διεκοπτόμενους από heavy ρεφραίν με καθαρά φωνητικά και progressive κοψίματα, κλασικό Mastodon στυλ, χωρίς να υπάρχει όμως αυτή η πρωτοτυπία της απλότητας ενός αντίστοιχου Blood & Thunder όμως. Mετά απο ένα "Crystal Skull" στα ίδια heavy πλαίσια (αλλά αρκετά πιο ενδιαφέρον) έρχεται η στιγμή για το πρώτο από τα κατεξοχήν progressive και μελωδικά κομμάτια, το "Sleeping Giant" στο οποίο φαίνεται ένα μέρος του φάσματος των μουσικών δυνατοτήτων τους... To πραγματικά ενδιαφέρον με τους Mastodon είναι το πως ενώ κατά κάποιο τρόπο παίζουν σε δύο ταμπλό, δηλαδή από την μία prog κομμάτια στα οποία πάνω κάτω παίζουν ότι τους κατεβεί και από την άλλη τρίλεπτα χεβυμεταλλάδικα χιτάκια για videoclip στο mtv, παρ' όλα αυτά να κρατάνε το ενδιαφέρον και στα δύο, περικλείοντας δομικά όλα τα στοιχεία του τυπικού heavy metal όπως λ.χ. δισολίες, φωνητικά με "γρέζι" και mid tempo ρυθμοί και καταφέρνοντας ταυτόχρονα να ακουγόνται απομακρυσμένοι από τον ήχο τον περισσοτέρων παρόμοιων συγκροτημάτων. Πολυρυθμίες και εντυπωσιακά θέματα στην κιθάρα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν αυτό τώρα είναι ριφ ή solo, μία δόση παράνοιας στα φωνητικά από System of a Dawn... Γενικότερα υπάρχει ένα κλίμα ελεύθερου αυτοσχεδιασμού και τζαμαρίσματος που δε συναντάς σε πολλές "top" επαγγελματικές μπάντες, που φτάνει μερικές φορές μέχρι και σε όρια ενός χαζοχαρούμενου παιχνιδιού όπως στο instrumental Bladecatcher, πράγμα όχι απαραίτητα κακό τουλάχιστον για μένα, αλλά ίσως να χαλάσει όσους προτιμούν τη heavy metal μπάντα τους στριφνή και στραβωμένη (lol). Ένα μέρος βέβαια αυτών των φαινομενικά παρανοϊκών και άκυρων αλλαγών συνδέεται με το concept του άλμπουμ, το οποίο αυτή τη φορά έχει να κάνει με μία άνοδο στο "ματωμένο βουνό" του τίτλου ενός απροσδιόριστου ήρωα, με την αποστολή να βρει ένα κρυστάλλινο κρανίο και να το εναποθέσει πάνω από ένα βωμό ενώ παρεμποδίζεται από διάφορα πράγματα όπως το κρύο, η πείνα, ένας πεινασμένος λύκος και ένας μονόφθαλμος Μεγαλοπόδαρος (?) που προβλέπει το μέλλον (!!!).
Η αλήθεια είναι βέβαια ότι όλα αυτά τα ωραία τα έχουμε ξανακούσει (τη μουσική όχι το concept) τόσο στο "Leviathan" όσο και στο ντεμπούτο της μπάντας "Remission". Kαι το κάτι παραπάνω που θα έπρεπε να εμφανιστεί εδω πέρα δεν έρχεται, μιας και η περαιτέρω αύξηση των τεχνικών σημείων δεν αποτελεί κάτι το αξιοσημείωτο (δεν είναι και αυτό το πιο δυνατό σημείο του συγκροτήματος άλλωστε). O ήχος του άλμπουμ είναι αρκετά πιο συνηθισμένος από αυτή την εξαιρετικά πετυχημένη "βρωμιά" του Leviathan, ενώ και τα πιο heavy κομμάτια δεν έχουν το πιασάρικο feeling του εν λόγω δίσκου. Τα καλύτερα σημεία του "Βlood Mountain είναι στα λυρικά και μελωδικά This Mortal Soil, Sleeping Giant και το πανέμορφο "outro" Pendelous Skin... Παρ' όλα αυτά συνολικά δε μπορώ να πω ότι το άλμπουμ με άφησε ανικανοποίητο, όμως η αναφορά της λέξης "Leviathan" τόσες φορές στο κείμενο (που φυσικά δεν έχει να κάνει με το κόλλημα μου με το φοβερό ομώνυμο αμερικάνικο one man band εεε) καλά θα κάνει να δείξει το δρόμο στον επίδοξο ακροατή προς μέρος του λεγάμενου δίσκου πρώτα. Όμως αφού το ακούσετε και το γουστάρετε (που θα το γουστάρετε) καλά θα κάνετε να μην αφήσετε και ετούτο εδώ παραπονεμένο...

De La Soul is (not) dead!

2006-09-27T02:16:00.000+03:00

Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου παίζουν live οι De La Soul στο Διογένης Studio (!?!), ένα ιστορικό hip hop συγκρότημα. Ήμουν ένας από εκείνους που αψήφησαν τη βροχή τον Ιούλιο του 2005 και τους είδα στο Synch και σας λέω με μεγάλη σιγουριά ότι άξιζαν πολλά. Παραδόξως, η τιμή του εισιτηρίου είναι πολύ λογική (€25 στην προπώληση) και είναι μία καλή ευκαιρία να τους δούμε ζωντανά. Eιδικά όσοι δε μπόρεσαν στο Λαύριο εκείνο τον Ιούλιο. Η εμφάνισή τους τότε ήταν σαρωτική, παίζοντας όλα τα γνωστά τους τραγούδια και όχι μόνο. Στο ολιγάριθμο κοινό υπήρχε πολύ κέφι (συνέβαλαν σε αυτό και οι Ρόδες με το warm up) και ήταν ένα χορταστικό live. Την Παρασκευή ο κόσμος θα είναι πιθανότατα περισσότερος, οπότε το κλίμα θα είναι μάλλον καλύτερο. Σπεύστε λοιπον να αγοράσετε εισιτήρια (ή να στείλετε κανένα μήνυμα στους ραδιοφωνικούς σταθμούς που μοιράζουν προσκλήσεις), διότι η βραδιά της Παρασκευής αναμένεται πολύ καλη.

Όσο για το party-dj set που θα ακολουθήσει... περί ορέξεως κολοκυθόπιτα!

Enjoy

Blue Spring και Νύχτες Πρεμιέρας

2006-09-26T01:04:00.000+03:00

Πριν από δυο ημέρες παρακολούθησα το Blue Spring, του Toshiaki Toyoda, που είναι ένα από τα πολλά αξιόλογα έργα που προβλήθηκαν και συνεχίζουν να προβάλλονται στις Νύχτες Πρεμιέρας. Απλά μια από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει τελευταία. 'Αναγκαστικά' έδωσα θετική ψήφο.
Είχε και φοβερό soundtrack. Σε ερωτήσεις που του έκαναν οι παρευρισκόμενοι σινεφίλ, ο κύριος Toyoda δήλωσε ότι είναι ο δημιουργός των videos που προβάλλονται στις συναυλίες του συγκροτήματος που παίζει στο soundtrack της ταινίας. Όποιος ξέρει το όνομα του band παρακαλείται να μου το στείλει ένα mail.

Brit-mania

2006-09-25T04:06:00.000+03:00

Εκτιμώ τη βρετανική pop και rock μουσική. Από τους Beatles και μετά βέβαια. Λόγω όμως του νεαρού της ηλικίας μου και του γεγονότος ότι ζω στην Ελλάδα, είναι πολλά τα γεγονότα που αφορούν στη μουσική αυτή και δεν έχω ζήσει από κοντά. Θα μπορούσα να θυσιάσω πολλά πράγματα για να ταξιδέψω πίσω στο χρόνο και να μπορέσω να κάνω μία βόλτα στο μαγαζί του Malcom McLaren, να περιμένω να βγούν δίσκοι όπως το Screamadelica, The Queen is Dead, Definitely Maybe, Some Friendly, Parklife, OK Computer, Sgt Peppers Lonely Hearts Club Band και πολλοί άλλοι, να τα σπάσω στο Hacienda, να ακούσω εκπομπή του John Peel, να δω τη φάτσα του Noel Gallagher όταν στη΄ριζε την υποψηφιότητα του Blair και να αναφωνήσω «τι μαλάκας, θεέ μου;», να δω σε αίθουσα το Hard Days Night, να ζήσω την κόντρα Oasis-Blur με τα singles του Roll With It και του Country House, ακόμα και τα καραγκιοζιλίκια του Damon Albarn στα δελτία ειδήσεων. Και βεβαίως θα ήθελα να ήμουν παρών σε αμέτρητες συναυλίες, όπως π.χ. οποιαδήποτε των Led Zeppelin, Happy Mondays, Verve, Clash, Rolling Stones (με τον Brian Jones), των Stone Roses στο Isle of Man και τα sold out των Oasis στο Knebworth park και άλλες πολλές.

Το κακό είναι όμως πως αυτά υπάρχουν μόνο στη φαντασία μου και αρκούμαι εν έτει 2006 να διαβάζω σε έντυπα και στο w.w.w. και να βλέπω σχετικές ταινίες,, όπως το Live Forever και το 24 Hour Party People. Εδώ λοιπόν τελειώνει η πολυλογία μου και καταλήγω να προτρέψω όποιον ενδιαφέρει η pop και rock μουσική, ανεξαρτήτως αν έχει τους ίδιους καημούς με εμένα, να σπεύσει να αγοράσει εισιτήριο για την ταινία Glastonbury, που προβάλεται 1 Οκτωβρίου στο φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας. Δεν πρόκειται για διαφήμιση της ταινίας ή του φεστιβάλ, αλλά για μία απλή πρόταση, μια και το Glastonbury είναι ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ μουσικής στην Ευρώπη και το φιλμάκι του Julien Temple, από όσα έχω δει στο trailer τουλάχιστον, μάλλον έχει πολύ ενδιαφέρον.
Eγώ πάντως ανυπομονώ..

ένα εγωκεντρικό τραγουδάκι

2006-09-24T20:55:00.000+03:00

Έχω τύψεις.
Εγώ δίνω λίστα και οι άλλοι κείμενο.
Ένα έξτρα κείμενο από εμένα γιά εμένα.

Οκ, λοιπόν. Το δύσκολο κομμάτι πέρασε. Ή έτσι νόμιζα τουλάχιστον. Λάθος. Πώς να το ξεκινήσω; "Ήταν Κυριακή". Όχι. Μπαναλ. "Εγώ". Πολύ εγωκεντρικό. "Εσείς". Και τι να γράψω γιά εσάς; "Ο Μιμίκος κοίταξε το ρολόϊ του". God, no. "Ο καιρός είχε αλλάξει". "Ένας νέος άνεμος φύσαγε". "Είχε μπει ο χειμώνας"."Ο Γιώργος γεννήθηκε το 1970".Όχι, όχι και πάλι όχι. "Αγαπητοί αναγνώστες"...
Αγαπητοί αναγνώστες, λοιπόν. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της πνευματικής μου λήθης και της αγάπης μου γιά το μαύρο χιούμορ. Θα γελάσετε, θα κλάψετε και θα μπείτε σε τέτοια ισχυρή πνευματική αναζήτηση που κατά την έξοδό σας θα μπορείτε να μου πείτε τι είδους πόμολο έχουν οι πύλες της αντίληψης και ποιός πούστης είναι τελικά ο πορτιέρης! Θα ταξιδέψετε στο χρόνο, πίσω στην εποχή που ο άνακτας απεδείχθη ανίκανος (χιχιχι)! Θα δείτε πάντα και κοάλα να συμπορεύονται πιασμένα χεράκι-χεράκι σε παγωμένες στέππες! Θα διακτινιστείτε σε ταινίες Russ Meyer και Ed Wood! Αν το φετίχ σας είναι Ταρκόφσκι, κανένα πρόβλημα - θα βρεθείτε και σε κανα λιβάδι στη μέση του πουθενά να κάνετε τσάρκα σιωπηλοί. Αν θέλετε να χωθείτε σε Bourlesque καταστάσεις ή να έχετε το tchae σας με την Ελισάβετ στη κούνια, εγώ είμαι εδώ! Πνευματικοί μου πληβείοι, θέλετε ψωμί και θα σας δώσω παντεσπάνι!
Το κείμενο αυτό θα είναι το opus magnum μου. Μετά απ'αυτό θα ξεπουληθώ στο σύστημα που σαν κακιασμένη φαφούτα μητριά κατά γαμημένη εικόνα και ομοίωση της με μεγάλωσε και σαν ερασιτέχνης νταβατζής με θρέφει καθώς εγώ κάνω και βολτίτσα freelancing θέτοντας τον εαυτό μου υπηρέτη και ανταγωνιστή του. Ο καφές θα γίνει μαργαρίτα. Η σκόνη του γραφείου μου, κόκα. Η Πνύκα, metropolitan. Ο κύκλός γνωριμιών μου δημοσιογράφοι, διαφημιστές, πτυχιούχοι γελωτοποιοί και πουτάνες πολυτελείας. Συμβόλαια, συνεντεύξεις, ταξίδια! Θα είμαι στο Reader's Digest, στο Scientific American και στο Status. Θα με ξέρουν όλοι, αλλά δεν θα με κάνουν μπλουζάκια γιατί θα είναι contra-ιντελλεκτουέλ. Παρ'όλα αυτά, θα είμαι εγώ. Προ πάντων. Θα είμαι ο εαυτός μου. Θα είναι εύκολο γιά τους γνωστούς και αγαπημένους μου -που δεν θα κρατήσουν ποτέ μαχαίρι πίσω απ'τη πλάτη μου- να κοιτάξουν κάτω απ'το γκλαμουρ και την υποκριτική μου ικανότητα γιά να δουν ποιός είμαι. Και θα το εκτιμάνε και θα μ'αγαπάνε. Όσο γιά την τέχνη μου, ας είμαι ειλικρινής: θα είναι γιά τα μπάζα. Αλλά εγώ θα το λέω ότι είναι ωραία. Και σ'εμένα και στους άλλους. Αγαπητοί αναγνώστες, αυτό είναι το πρώτο βήμα και είστε εδώ να το δείτε. Κρατήστε και το html να το πουλάτε στο e-bay.
Όσο γιά το μαύρο χιούμορ... ε, είναι λεπτή υπόθεση. Πρέπει να στηλιτεύεις (ξαναδιαβάστε τη, είναι ωραία λέξη) τα πάντα και να θέτεις τον εαυτό σου ταυτόχρονα στον πάτο και στη κορυφή της πνευματικής πυραμίδας. Εγώ είμαι ο καλύτερος απ'τους χειρότερους σ'αυτό. Οι άλλοι παραείναι chic και κόσμιοι ή παραείναι ελληναράδες και βλάχοι. Ωωωω ναι! Εγώ είμαι. Who wants to touch me? Ε; Α, ναι, δεν είστε εκεί. Bugger.
Ο οίστρος με έχει καταλάβει. Όλες οι μούσες του βρετανικού μαύρου χιούμορ -εν ζωη και μη- κάνουν τσιμπούσι πάνω απ'το κεφάλι μου. Ο Stephen Fry και ο Dylan Moran τρώνε πιό πολύ απ'όλους. Λογικό είναι. Μεγάλωσαν αρνούμενοι να απολαύσουν τις εκφυλλιστικές κραιπάλες αυτού του καρκινιάρικου συστήματος. Τώρα, ως μούσες, το ρίχνουν έξω. Βέβαια, ζουν και οι δύο. Και θα είναι στο νησί να ζουν μια ποιοτική ζωή. Ζαμανφού! Στο όραμά μου είναι εκφυλλισμένοι χωρίς επιστροφή. Γιατί έτσι θα είναι και το κείμενο μου. Θα γκρεμίσει το μαύρο χιούμορ και θα το χτίσει απ'την αρχή, όπως αυτό επιθυμεί. Θα το γεμίσει παρακμιακά σοφίσματα και εύκολες χιουμοριστικές μεθόδους μέσω μιας πρωτοφανούς χυδαιότητας στην οποία σιγά-σιγά όλοι οι νεκροί τω πνεύματι θα βρουν την πολυπόθητη διέξοδο. Θα είμαι στα thanks των δίσκων τους και στα "dedicated to" των ταινιών τους. Θα είμαι αλλαζόνας και υπερόπτης. Θλιβερός και μίζερος. Γιν και Γιανγκ. Hall και Oates. Σάιμον και Γκαρφάνκελ, Μαρξ και Ένγκελς, Μπόλεκ και Lolεκ. Αυτό το κείμενο θα είναι το κρεσέντο της αυξανόμενης αηδίας κατά την ανατροφή μου. Και θα αλλάξει πολλά.

¨Ετοιμοι;

Πάμε

Που είναι η Beyonce;

2006-09-24T13:45:00.000+03:00

Η φίλη μου η Pinky είχε παρευρεθεί πρόσφατα στο Αθηνών Arena για να παρακολουθήσει τους Jay-z και Beyonce. Αργότερα με ενημέρωσε ότι η Beyonce δεν εμφανίστηκε σε κανένα σημείο της συναυλίας. Ούτε καν για να τραγουδήσει το 'Crazy in Love', κάτι που είχε προαναγγελθεί από τα Μου Μου Ε. Τα ίδια ξετσίπωτα media δεν έκριναν απαραίτητο να μας ενημερώσουν για τους λόγους της απουσίας της μεγάλης starrr.

Παρακάτω παρουσιάζεται το άρθρο του in.gr για το συγκεκριμένο θέμα:

Αυτοκριτική

2006-09-24T02:21:00.000+03:00

Ερώτηση: πόσο άθλιος μπορεί να είναι ένα τύπος που αυτοχαρακτηρίζεται ως 'ο καλύτερος'?

Click here for more info!

Το Καθημερινό Μανιφέστο

2006-09-23T20:17:00.000+03:00

Αναμένοντας το περας της εξεταστικής που είναι αρκετά κοντά για εμένα και επηρεασμένος από τα zeitgeist του φίλου Kalki, μπήκα και εγώ στο κλίμα να γράψω το κατιτίς μου για το blog (Ποιός τη γαμάει τη στατιστική, στο κάτω κάτω;!).

Διαπιστώνω πως «χειμώνιασε» για τα καλά και πως τα πολλά greeklish, από εδώ και από εκεί, σε δυσκολεύουν να γραψεις ένα κείμενο της προκοπής στο word. Βροχές λοιπόν, καφές φίλτρου και αναμονή για ανακοίνωση των συναυλιών του φθινοπώρου. Ηδη σήμερα (23 Σεπτεμβρίου 2006, ημέρα Σάββατο) περιμένω το live του Afrika Bambaataa στο Πεδίον του Άρεως. Έχασα τον Ιούλιο το live του στο Synch και ως λάτρης του hip hop και της rap, δε θα χάσω και αυτή την ευκαιρία.

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας επίσης τη χαρά μου, που όλο και πιό συχνά πετυχαίνω στους αθηναϊκούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, soul, funk, rhythm & blues κλπ τραγούδια που μου φτιάχνουν τη διάθεση (εξαιρείται ο Εν Λευκώ). Το συναίσθημα, ας πούμε, να ξυπνάς και με το που ανοίγεις το ραδιόφωνο να ακούς –με την τσίμπλα στο μάτι!- το “Move On Up” του Curtis Mayfield είναι το κάτι άλλο. Ίσως να είναι ένα από τα επακόλουθα της r’n’b (λάθος χαρακτηρισμός, κατά τη γνώμη μου και κάποιων φίλων και γνωστών) υστερίας πού κατακλύζει και την ελληνική κοινωνία τα τελέυταία χρόνια. Ποιός ξέρει;!

Επ’ ευκαιρίας, πρόσφατα απέκτισα επιτέλους ένα από τα πολύ ωραία blaxpliotation soundtrack που έχουν βγει στι αρχές της δεκαετίας του ‘70, το Sweet Sweetback’s Baadasssss Song. Αν και τα κομμάτια του δίσκου δεν είχαν την εμπορική (και ραδιοφωνική) επιτυχία άλλων κλασσικότερων δίσκων του είδους, όπως τα Superfly και Shaft, οι funky και jazzy συνθέσεις του σκηνοθέτη της ταινίας Melvin Van Peebles, για τη μουσική επένδυσή της, εκτελεσμένες από τους Earth, Wind & Fire, δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα εμπορικότερα «ξαδερφάκια» τους. Χαρακτηριστικό του δίσκου είναι πως αρκετά από τα κομμάτια, ορχηστρικά ή μη, έχουν ηχητικά αποσπάσματα από την ταινία. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Για να επιστρέψω στα περί συναυλιών, είμαι πολύ ικανοποιημένος από τις καλοκαιρινές εμφανίσεις, σε φεστιβάλ και όχι μόνο, κάποιων δύο ελληνικών συγκροτημάτων που πιστεύω πως έχουν δυνατότητες, Αναφέρομαι στις Ροδες και τους Locomondo. Λόγω αδιαφορίας και κακού προγραμματισμού, δεν είχα την ευκαιρία να δω τους Locomondo σε κάποιο χώρο της προκοπής, εκτός από ένα απόγευμα στο καφέ Αλάβαστρον γύρω στον περασμένο Μάρτιο, μέχρι πριν από δύο Κυριακές, που έπαιξαν στην Ηλιούπολη. Συνειδητοποίησα λοιπόν πως πρόκειται για μία μπάντα που δεν αρκεί απλά να λιώσεις τους δίσκους της αλλά πρέπει τουλάχιστον 1 φορά να τους δεις live. Η διάθεση ανεβασμένη στα ουράνια και όλοι χορεύαμε ασταμάτητα για τις 2.5 και κάτι ώρες που κράτησε το live. Εκτός από τα γνωστά και αγαπημένα κομμάτια τους, έπαιξαν και διάφορες διασκευές, από Bob Marley, Manu Chao, Mano Negra, Max Romeo και άλλους, πολύ επιτυχημένα.

Τις Ρόδες από την άλλη, που έχω δει αρκετές φορές, έχουν ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον σύνολο και τολμώ να πω κάποιου είδους πιστό κοινό. Προσωπικά θεωρώ ότι τα live τους έχουν τρομερή ενέργεια και ο συνδυασμός των διάφορων μουσικών ειδών που κάνει τον ήχο τους ιδιαίτερο. Και αυτοί κάνουν καλές διασκευές, στις εμφανίσεις τους όμως αυτό που ξεχωρίζει είναι η επαναστατική διαθεση και η επιθετικότητα (με την καλή έννοια) της μουσικής τους. Αν δε τους έχετε δει ζωντανα κακό του κεφαλιού σας...

Χαιρετώ

Ο Sen. Ted Kennedy μιλάει για Net Neutrality

2006-09-22T01:12:00.000+03:00

Βλέποντας το παρακάτω video αντιλήφθηκα ότι οι πληροφορίες που βρίσκω στο internet έχουν μια απίστευτη ικανότητα να με κάνουν να βλέπω κάποια πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία.
Μέχρι πριν από λίγο πίστευα ότι όλοι οι αμερικανοί γερουσιαστές είναι ψεύτες, γραφειοκράτες και συντηρητικοί που δεν δίνουν δεκάρα για τους συμπατριώτες τους.

Μπορεί πράγματι ο κύριος Sen. Ted Kennedy να είναι ότι του καταλογίζω, αλλά τουλάχιστον ασχολείται με ένα πολύ σημαντικό θέμα που τις τελευταίες ημέρες έχει μετατραπεί σε ταμπού για όλους γερουσιαστές του κογκρέσου των ΗΠΑ.
Επιπλέον, είναι ο 1ος πολιτικός που δείχνει να εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες που προσφέρει το internet, όχι μόνο στους απλούς πολίτες αλλά και στους 'δημοκρατικά' εκλεγμένους εκπροσώπους τους.

Zeitgeist #2

2006-09-21T23:29:00.000+03:00

* Λόγω εξεταστικής και άλλων πολιτικός ορθών παραμυθιών, θα καταφύγω άλλη μια φορά στη "λιστ-εία" και πιό σύντομα κιόλας. Κι άν σας αρέσει.
* Βράδυ, βροχή και βαράει το μπητ!
* Ποτέ δεν κατάλαβα που εντόπισαν το "dance" στην intelligent dance music. Όσο κι αν την αγαπώ, παραμένει ηλίθιος τίτλος μουσικής.
* Οι Radio Birdman δώσαν σαρωτικό λάιβ. Και έπαιξαν σχεδόν όλο το Radios Appear. Και έπαιξαν και διασκευή Stooges - Search And Destroy αντί γιά το αναμενόμενο TV Eye. Να τους χαιρόμαστε τους παππούδες και να τους ξαναδούμε.
* Ποτέ μου δεν περίμενα να είναι περισσότερο βαρετή η Αθήνα απ'την επαρχία γ@μώ τη σεπτεμβριανή σαπίλα.
* Pigeon Funk!
* Το WIRE παραμένει το καλύτερο έντυπο μουσικό περιοδικό παγκόσμιας κυκλοφορίας.
* Επανεκδόσεις Νίκου Τσιφόρου με σταθερή λογοτεχνική αξία αλλά αυξημένη τιμή. "Εμείς και οι Φράγκοι" και "Σταυροφορίες" γιά αρχή και βλέπουμε. Κριτική στο επόμενο Zeitgeist ελπίζω.
* Τα στρατιωτάκια του "δήθεν" είναι τρομερά πολλά. Τάση της εποχής ή πάντα τόσοι ήταν;
* Αν μου ξαναμιλήσει ένας ακόμα γιά το Volver του Αλμοδοβάρ θα επιχειρήσω με όλα τα μέσα να μειώσω τη προσωπικότητά του σε επίπεδο πραγματικότητας.
* Συζήτηση και καβγάς Ψωμιάδης, Λιάτσος και Τράγκας. Γιά πολλά ποπ κορν.
* Αγχώνομαι περιμένοντας να διαπιστώσω αν τελικά υπήρξε φοιτητικό κίνημα ή ήταν απλά ψευδαίσθηση. Από Οκτώβρη.
* Νικ Κέηβ γιά δεύτερη φορά αύριο. Αν βρέξει, θα είμαι ακόμα ένα βήμα πιό μακριά απ'το θεό και πιό κοντά στον Μέρφυ.
* Μουσική γιά τον καιρό: Marianne Faithfull - Strange Weather, Massive Attack - Weather Storm, Echo And The Bunnymen - Stormy Weather και άλλα, αλλά αυτά μου έρχονται τώρα.
* Αυτά. Οτιδήποτε άλλο θα είναι σάλτσα. (...)

www.dimotikes-ekloges.gi.ar

2006-09-18T23:21:00.000+03:00

Θυμάμαι ότι τα πρώτα websites των υποψηφίων πολιτικών ήταν άθλια απ' όλες τις απόψεις. Μπορεί να έχουν βελτιωθεί κάποια πράγματα, αλλά ο βαλκάνιος δεν αλλάζει. Κάτι μου λέει ότι μετά τις εκλογές το περιεχόμενο των παρακάτω sites δεν θα ανανεωθεί. Φυσικά αυτό δεν με ενοχλεί αφού έχω συνηθίσει από κάτι τέτοια. Άλλωστε 'στην Ελλάδα ζούμε' , που λένε κάτι γνωστοί μου.

Ο Σκανδαλίδης σας πολιτικός δεν μου αρέσει αλλά το site του είναι πολύ ωραίο και λειτουργικό. Ακόμα και το design του είναι πολύ καλού επιπέδου. Έχει και videos από τα προεκλογικά events, αλλά το 'avant-garde' της υπόθεσης είναι τα Blogs(!).
Άσχετα αν δεν μου αρέσει ο ίδιος ο Σκανδαλίδης σαν πολιτικός, το site του συνδυασμού του είναι ωραίο και λειτουργικό.
Τελικά, αν ψήφιζα θα αποφάσιζα με κριτήριο την ηλικία των υποψηφίων... Πιο τολμηρές αποφάσεις παίρνει ένας 30άρις από τους βολεμένους της γενιάς του πολυτεχνείου- μέχρι να βολευτεί και ο ίδιος.

Νικήτας Κακλαμάνης: (Αθήνα Πόλη Ζωής)
Website: www.athina-poli-zois.gr
Σχόλια: το παραπάνω link δεν με στέλνει σε κάποιο δικτυακό τόπο (!). Αναγκάστηκα να ψάξω στο γουγλ για να ανακαλύψω ότι ο τύπος που έφτιαξε το συγκεκριμένο site έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα από τα λίγα sites που έχω δει που δεν εμφανίζουν κάποιο τίτλο στις μηχανές αναζήτησης.
Επίσης, αν θέλει να δει κανείς το site θα πρέπει να προσθέσει το /Channels/ μετά το www.athina-poli-zois.gr.
Δε βαριέσαι, στην Ελλάδα ζούμε. Αν μας αγαπάει ο κόσμος θα δείξει κατανόηση.

Κώστας Σκανδαλίδης (Η Αθήνα αλλά-ζει )
Website: www.athina-alla-zei.gr
Σχόλιο: Κρίμα που ένα τόσο κάλο site το έχει ο συνδυασμός του Σκανδαλίδη. Είναι ίσως το μοναδικό αρνητικό στοιχείο του συγκεκριμένου δικτυακού τόπου.

Αλέξης Τσούπρας (Δημοτική Κίνηση)
Website: www.anoihtipoli.gr
Σχόλιο: θα ασχοληθούμε αργότερα μαζί του.

Σπύρος Χαλβατζής (Συμπαράταξη για την Αθήνα)
Ο συγκεκριμένος υποψήφιος δεν έχει δημιουργήσει κάποιο site σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις πρακτικές της δεξιάς που τα τελευταία χρόνια υποβαθμίζει τα αστικά κέντρα.
Δηλώνει επίσης ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ καταπιέζουν τους εργαζόμενους με αντιλαϊκά μέτρα που έχουν ως στόχο την προώθηση των Αμερικανικών συμφερόντων που σε συνδυασμό με το Ισραιλινό lobby ετοιμάζουν την επιβολή της φιλελεύθερης αγοράς στους δρόμους της Αθήνας. Bla bla bla bla

Zeitgeist

2006-09-14T23:38:00.000+03:00

Αγαπητέ αναγνώστη, που τόσο μ'αγαπάς και τόσο με στηρίζεις ώστε μια μέρα να μπορώ να βγάζω λεφτά χάρη στην ικανότητα σου να επιλέγεις την σωστή και αντικειμένη ενημέρωση, σήμερα είπα να πω ένα παραμύθι. Είμαι μια φορά και ένα καιρό ένας καταξιωμένος συντάκτης και σε μια κίνηση ακραίου οπορτουνισμού σε συνδυασμό με αδυναμία συλλογής σκέψης (πιθανώς αδόκιμο αλλά αντιμετωπίστε το σαν συντακτική εξέγερση) θα παραβλέψω τον κανόνα της σύνταξης συμπαγούς κειμένου και θα αρκεστώ στην καταγραφή της ιδεοφυγής μου:

* Είναι 10 το βράδυ και είμαι παρέα με τα Chesterfield (©) που είναι σέξυ και φτηνά τσιγάρα, ένα εξαίσιο τσιπουράκι θεσσαλίας (©) και το Tilt (©) του Scott(©) Walker(©) να κοσμεί με crooner(©) πειραματισμούς(©@©) τα όχι_και_τόσο_νηφάλια ώτα μου και με ξαναστοίχειωσε η απορία: Τι ήταν αυτό που οδήγησε τον εν λόγω κύριο απ'τα κλασσικά (πανέμορφα, δεν αντιλέγω) crooner heartbreakers της τετραλογίας Scott και των διασκευών σε Jacques Brel καθώς και της εύθραυστης ποπ των Walker Brothers να αποφασίσει στη τρυφερή ηλικία των 52 και έχοντας 11 χρόνια απουσίας από δισκογραφική δουλειά να στραφεί σε πιό ακραίους και σύγχρονους ήχους; Δεν μας πειράζει καθόλου, γιατί το γουστάρουμε και πιότερο άμα λάχει, αλλά θέλω να μπω στο μυαλό του Σκοττ Γουώκερ.

* Και μιας και τα λέμε περί του κυρίου θυμήθηκα το υπέροχο "Punishing Kiss" της Ute Lemper στο οποίο πήρε μέρος και ο παραπάνω κύριος με το "Scope J" αναδεικνύοντας υπέροχα τη φωνή της κυρίας, έχοντας μοιραστεί αυτό το καθήκον με τους κυρίους Philip Glass, Divine Comedy, Elvis Costello, Nick Cave, Tom Waits και -εν αγνοία τους γιά προφανείς λόγους- τους κ. κ. Brecht και Weill. Λαμβάνει κι αυτό λοιπόν μια θέση στην playlist μου μετά το Tabula Rasa του Arvo Part.

* Δεν με γνωρίζετε αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν είμαι βίαιος άνθρωπος. Ωστόσο, αν περάσουν άλλοι κάγκουρες κάτω απ'το σπίτι μου με πειραγμένα μηχανάκια που θυμίζουν σε amplified version το ηχητικό αποτέλεσμα του μίξερ μου και αυτοκίνητα -που πριν βρεθούν στο έλεος της νεοελληνικής καλαισθησίας μπορεί να ήταν και autobianchi- με νεον φώτα και όλο τον αντρισμό των οδηγών τους στρογγυλοκαθισμένο στο subwoofer θα αγοράσω καραμπίνα, μαμά και μηλόπιτα.

* Σε άλλα καλλιτεχνικά νέα, ένιωσα πολύ όμορφα ανακαλύπτοντας την εικαστική δουλεία του κ. Robert ParkeHarrison (Google τεμπέληδες!), το χαρακτηριστικό της οποίας είναι μια απίστευτη αίσθηση χώρου και ελευθερίας δωσμένη πολλές φορές και μέσα από κλειστοφοβικά στιγμιότυπα. Ενδέχεται να έχει διαφορετική επίδραση στον καθένα, αλλά εμένα έτσι μου τα'σκασε.

* Έχω αρχίσει να νιώθω άσχημα που όλες οι προτάσεις είναι σε πρώτο ενικό.

* Επίσης έχω αρχίσει να νιώθω άσχημα που όλοι οι άλλοι θα γράψουν κανονικό κείμενο και όχι λίστα γιά σουπερμάρκετ.

* Δεν μπόρεσα να κάνω επιτυχή αξιολόγηση ούτε αυτή τη φορά βλέποντας το Faraway So Close του Wim Wenders (συνέχεια του Wings Of Desire). Είχε στιγμές, εικόνες και μονολόγους/διαλόγους οι οποίοι με χαρακτηριστική άνεση θα μπορούσαν να το βάλουν επάξια δίπλα στο Wings Of Desire ενώ παράλληλα υπήρχαν σκηνές από γκανγκστερικές ταινίες, σημεία αδιάφορα, ένας Willem Dafoe που έδινε αταίριαστα αμερικάνικα στοιχεία στο όλο κονσεπτ και όπως και να το κάνουμε, τα The Carny και From Her To Eternity (καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών, δημοκρατικά) live από τον τότε Νικολάκη και το υπέροχα άρρωστο Six Bell Chime των Crime And The City Solution δεν είναι το ίδιο με το νερόβραστο εκείνη τη περίοδο Lou Reed να ρωτάει "Why Can't I Be Good" βγάζοντας μέχρι και μηδενική ενέργεια; (σημ: αγαπητέ αναγνώστη λατρεύω τον Lou Reed αλλά αν σας προκαλούν εκνευρισμό αυτοί οι χαρακτηρισμοί, δείτε τη ταινία μετά το Wings Of Desire). Παρ'όλα αυτά, μια υπερερωτεύσιμη Nastassja Kinski και ο επιβλητικός Otto Sander έδιναν το παρόν με υπέροχες ερμηνείες, ενδεχομένως και αναβαθμίζοντάς την. Όχι πως δεν είναι καλή η ταινία, ε. Γιά το "αριστούργημα" είναι η διαφωνία.

* Αναρωτιέμαι επίσης αν ο "Bobby Peru" που μπαλαντάρουν οι τρέντυ -με την αξία τους θα έλεγα- Mary And The Boy είναι ο γλιτσερός πέφτουλας που υποδύεται ο Willem Dafoe στο Wild At Heart του David Lynch. Αν είστε εκεί δώστε απάντηση.

* 200 γρ φέτα. χοχο.

* Το γράψιμο ανακαλύπτω ότι ξυπνάει.

* Το Σάββατο παίζουν και οι Radio Birdman στο Αν Κλαμπ περιοδεύοντας γιά τη κυκλοφορία του Zeno Beach, το οποίο δεν ήταν καθόλου άσχημο. Και γουστάρουμε αυστραλιανό πανκ. Και θα πάμε επειδή είμαστε θύματα και δεν μας πειράζει που το εισιτήριο είναι εξωφρενικό. Αρκεί να είναι πανκ.

* Σας έπρηξα. Καληνύχτα.

Throw away your television!

2006-09-03T19:21:00.000+03:00

Αρχικά δεν ήξερα γιατί ήθελα να φτιάξω ένα blog, αλλά πρόσφατα κατάλαβα ότι ο βασικός λόγος είναι ο αηδιαστικός τρόπος που με αντιμετωπίζουν τα 'παραδοσιακά' μέσα μαζικής (ο όρος δεν είναι τυχαίος) επικοινωνίας.
Δεν με σέβονται. Το χειρότερο είναι ότι ενδιαφέρονται μόνο για τα 'ζευγάρια μάτια' που έχω για να τα πουλήσουν σε άλλους... Να είσαι σίγουρος ότι αν δεν βλέπαμε διαφημίσεις θα ήμασταν άχρηστοι.
Ο 'κύριος' που θα δείτε στο παρακάτω βίντεο με έκανε να καταλάβω ότι δεν αξίζει να ασχοληθώ με το χαζοκούτι.

Υπάρχουν πολύ καλές εκπομπές στο internet, τόσα podcasts , εφημερίδες, περιοδικά, πολύ μουσική, blogs και gooogle-μμύριοι λόγοι για να μην ασχοληθείς με τα παραδοσιακά MME.
Ήμαστε η γενιά των social media και μας αρέσει. Πουλάμε διαφήμιση μόνοι μας στα blog που έχουμε δημιουργήσει, ξέροντας ότι μπορούμε να το κάνουμε καλύτερα από τους 'μα είναι δυνατόν ρε πούστη μου' αυτού του κόσμου.

Pussy Porn Google Boobs Hentai Paris Hilton

2006-08-30T02:37:00.000+03:00

Οι 6 πιό συχνοί όροι αναζήτησης στο google. Καλώς ήρθατε στο μπλογκ μας. Ελπίζουμε η διαμονή σας να είναι ευχάριστη.