ΕΚΚΕΝΩΣΑΜΕ ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ

Και ανατινάχθηκε πίσω μας και νιώσαμε και λίγο χόλυγουντ μετά από τόσα χρόνια αναμονής. Μετά από μικρές περιπέτειες σε καταυλισμούς βρήκαμε μια νέα ζεστή φωλιά η οποία ελπίζουμε να γίνει το αναβολικό μας, να μας κάνει πιό δυνατούς, σωστούς λεκτικούς τραμπούκους:

http://extragalactics.wordpress.com
"Γιά νέες ήττες! Γιά νέες συντριβές!"

Σκέψεις ενός ακροατή

Καλή χρονιά! Αισίως μπήκαμε και στο 7^ο έτος της δεκαετίας του 2000. Εδώ και κάμποσους μήνες όμως αναρωτιέμαι τι συμβαίνει, τα τελευταία 6 χρόνια, στην pop/rock μουσική.. Τί εννοώ;! Είναι η ιδέα μου ή μέσα στη δεκαετία που διανύουμε -όσο έχουμε διανύσει τελοσπάντων- δεν έχει εμφανιστεί κανένα μεγάλο pop/rock συγκρότημα και τα υπαρκτά, κοινώς αποδεκτά ως μεγάλα συγκροτήματα, προέρχονται όλα από προηγούμενες δεκαετίες; Και μεγάλο συγκρότημα είναι το συγκρότημα που όχι μόνο θα βγάλει 2-3 (πολύ) ωραίους δίσκους και κάποια εμπορικά κομμάτια, αλλά θα ακούγεται πολύ σε ραδιόφωνα, bars (και clubs ενίοτε) για αρκετό καιρό, ενδεχομένως να προκαλέσει τη δημιουργία καινούριων μουσικών συνόλων παρόμοιου στυλ και, βασικότερο από όλα, θα έχει εμφανή και σημαντική επιρροή στο κοινό με τη δισκογραφία, την ποιότητά και γενικά με τη δράση του, ανεξαρτήτως της διάρκειας της.

Στασιμότητα δεν υπάρχει σίγουρα. Ο μουσικός τύπος και τα ραδιόφωνα στην Ευρώπη, κάθε μήνα μιλάνε για 3-4 νέα μεγάλα ονόματα και αναλώνονται στην ανάδειξη του next big thing. Από τις μπάντες αυτές όμως ελάχιστες έχουν κάτι ιδιαίτερο να παρουσιάσουν, που να ξεφεύγει από τα συνιθισμένα. Μας έχουν πιπιλήσει τα μυαλά και τα αυτιά με bloc party, rakes, futureheads, maximo park, hives, editors, kooks, babyshambles μπλα μπλα μπλα. Ακόμα και μπάντες όπως οι dead 60s, οι arctic monkeys, οι franz ferdinand και οι kaiser chiefs, που έχουν δείξει ορισμένα καλά δείγματα στις δουλειές τους, έχω την εντύπωση πως δεν έχουν πολύ λαμπρό μέλλον μπροστά τους.

Εξαίρεση αποτελούν οι coral, black rebel motorcycle club, go team και strokes, με πολύ ωραίους δίσκους και hit singles, που όμως χρειάζονται το κάτιτις παραπάνω για να ξεφύγουν από το επίπεδο του πολύ ωραίου συγκροτήματος και να χαρακτηρίζονται «μεγάλοι», και βέβαια οι libertines, η άδοξη διάλυσή των οποίων ήταν ό,τι χειρότερο για την υστεροφημία τους. Φαντάσου όμως να μην είχαν γίνει οι κατινιές μεταξύ Doherty και Barat, οι διαρρήξεις στα σπίτια, οι ιστορίες με τα ναρκωτικά κλπ και απλά να ανακοίνωναν μία ωραία πρωία ότι οι libertines διαλύονται λόγω διαφωνιών, τελεία και παύλα. Μετά από δύο τόσο αξιοπρεπείς δίσκους και μία ξαφνική αποχώρηση γεμάτη μυστήριο, όλος ο μουσικός τύπος θα τους έκανε θεούς. Πόσο μάλλον (μην κράξεις..!) να πέθαινε ο Doherty από την πρέζα.... Μη βιαστείς να με πεις μακάβριο και σκληρό. Σκέψου το. Ό,τι έγινε με τον Cobain το ’94 θα επαναλαμβανόταν!! 60% των σχολικών τσαντών θα είχαν κονκάρδες με τη φάτσα του, το όνομά του θα ήταν γραμμένο σε παπούτσια, τσάντες, θρανία, μπλουζάκια, τοίχους - παντού! Θα έβλεπες να κυκλοφορούν στο δρόμο τυπάκια με σακάκια, τιράντες και πηλίκια ή ρεπούμπλικες και η kate moss θα αντιμετώπιζε το θανάσιμο μίσος ή την τρελή αγάπη του κοινού, για ακόμη μία φορά. Το up the bracket θα γινόταν «ευαγγέλιο», όλοι θα χτυπιόντουσαν με το can’t stand me now και όλες οι νέες μπάντες, από αυτές που παίζουν σε σχολικές γιορτές μέχρι τα next big things, θα είχαν κάτι από libertines… Ανανέωση και ένα «είδωλο» για τα 2000’s, πολύ punk rock (για ακόμη μία φορά). Για να μην παρεξηγηθούμε, ένα παράδειγμα φέρνω και χρησιμοποιώ τον Doherty, λόγω των συθηκών και της φιγούρας του. Σε καμία περίπτωση επίσης δε τον συγκρίνω με τον Cobain. Παραλληλισμό κάνω.

Αρκετά με τα «αν» και τα «θα» τώρα. Πίσω στην πραγματικότητα. Άνοιξε το ραδιόφωνο. Τι ακούς; Την καινούρια ηχογράφιση του acquiesce επ’ ευκαιρίας του best of των oasis, το sultans of swing, το one way or another, το νέο single-ακι του jarvis cocker ή μήπως κάποια επιτυχία των placebo ή των radiohead που σου θυμίζει τον πονεμένο έρωτα του καλοκαιριού του ’99; Και το βράδυ που θα πατε με τα παιδία ψυρρή, εξάρχεια ή όπου αλλού, όταν σε πιάσει η 2^η βότκα θα χοροπηδήσεις με την υπόκρουση του blitzkrieg bop, του common people, του bohemian like you και του danny california. Και εγώ μία από τα ίδια. Θα τα βαρεθώ αυτά τα κομμάτια όμως κάποια στιγμή και θέλω να ελπίζω ότι τότε κάτι θα έχει γίνει και όλο και κάποιος δίσκος θα έχει βγει να τον βάλω στο στερεοφωνικό και να μη τον βγάλω για 3 μήνες. Δε θέλω να συνεχίσω να διακσεδάζω, ως επί τω πλείστον, με τραγούδια που μου φέρνουν αναμνήσεις από τα παλιά. Θέλω να πάω σε μία συναυλία και να ακούσω live τα τραγούδια, που θα έχω ακούσει στον προαναφερθέντα δίσκο και από την πόρωσή μου να τον ακούω γι άλλους 3 μήνες μέχρι να τον σιχαθώ. Θέλω κάτι καινούριο και καλό. Πολύ καλό. Συμφωνείς;;

the image has cracked

Εώς και το θυμάμαι ακριβώς. Ικανοποιητική κατάσταση μη νηφαλιότητας που ενίσχυσε τη “διαύγεια” που απαιτείται γιά να δεις τι προσπαθούσε να σου πει ο καλλιτέχνης. Κατάσταση σοκ και πανικού. Καρδιά σε ρυθμούς trance, αίμα τσερνομπιλ. Χαστούκι πρώτο. Εσύ, ο -έστω και μινιμαλιστικά- κουλτουριαριαίος που ασχολήθηκες με το να την νοικιάσεις απ'το βιντεο κλαμπ να καθρεφτίζεσαι σ'αυτούς που στεκόντουσαν στο διπλανό σταντ με τα μπλοκμπαστερς. Χαστούκι δεύτερο. Ωμός δικτάτορας ρεαλισμός. Όχι μουσική. Όχι εφφε. Μόνο ακατέργαστες σκέψεις σε ασταμάτητη έκφραση. Η αντεπίθεση του ψυχιάτρου σας μέσα απ'την οθόνη σας. CCTV στο σπίτι σας. Παρωδία σας. Κομμένη και ραμμένη γιά να ταρακουνάει το σπιρτόκουτό σας.

Τώρα έχουμε 2007 και αποφασίσαμε να δούμε τι κάνει ο Γιάννης Οικονομίδης, σκηνοθέτης του προαναφερθέντος αριστουργήματος, φέρον τον τίτλο “Σπιρτόκουτο”. Είδαμε τα τρέϊλερ γιά το επικείμενο σοκ που ελπίζουμε να μας προκαλέσει, διαβάσαμε τις κριτικές αλλά μείναμε με την αγωνία. Με την “Ψυχή Στο Στόμα” όπως ονομάζεται και η νεα καλλιτεχνική τρομοκρατία που ετοιμάζεται να μπουκάρει στα κεφάλια μας τον ερχόμενο Φλεβάρη, μετά τα προειδοποιητικά χτυπήματα στις Κάννες, στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στους ανυποψίαστους και υποψιασμένους φοιτητές του ΑΠΘ, γιά τα οποία είπαν κι ευχαριστώ. Κι εμείς στο μέλλον.

Καλή χρονιά λέω.

http://ipsihistostoma.wordpress.com/

Happy Holidays (again)

Soul star James Brown dies at 73

Mporei o pateras tis Soul na efyge sto 73 tou, alla to Living in America, I Got You (i Feel Good) kai alles megales epitixyes tha zisoun gia panta.
Kalo taksidi James!

Sxetika links:
- Wikipedia
- BBC
- Funky-Stuff
- Godfather of Soul
- IMDb


P.S: sorry gia ta greekslish :-(

Happy Holidays

The eXtragalactics team wishes you Happy Holidays!!!

Mad.tv events & Nokia Music

Ok, το Mad είναι αηδιαστικό κανάλι και αυτό είναι γνωστό (σχεδόν) σε όλους μας. Καμία φορά όμως οι αντιγραφές από ξένα μουσικά κανάλια (ονόματα δεν λέμε) είναι υψηλού επιπέδου. Και ιδιαίτερα ο θεσμός των Secret Concerts… Κάτι μου θυμίζει το συγκεκριμένο concept, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ....
Anyway, το θέμα είναι ότι θα γουστάραμε να πάμε δωρεάν (τζαμπέ το λέγαμε πριν γράφουμε στο blogger) για να δούμε τους Mikro παρέα με 16χρονα cosmogirls βορείων προαστίων. Το ότι τα κράζουμε δεν σημαίνει ότι δεν θέλουμε να τους δώσουμε το e-mail μας...

Επιπλέον, στις 2.1.07 το Mad μεταδίδει ένα ωραίο Live που διοργανώνει η Nokia, η οποία τα τελευταία 2 χρόνια υποστηρίζει πολύ έντονα και δημιουργικά τα μουσικά events.
Θα πρότεινα να 'γράψουμε' τα συγκεκριμένα events και να τα ανεβάσουμε στο YouTube για να τα δουν και όσοι δεν προλαβαίνουν, αλλά αυτό είναι παράνομο και απαγορεύεται... Κρίμα!

Styles and beats of Catalonia

Άρθρο των New York Times που αναφέρεται στους φρέσκους ηλεκτρονικούς ήχους της ισπανικής συμπρωτεύουσας. Άπ' ότι φαίνεται υπάρχει κάτι καινούργιο εκεί που σύντομα θα ανακαλυφθεί από τους πεινασμένους για καινούργια ακούσματα μουσικόφιλους. Τουλάχιστον αυτό ισχυρίζονται οι ΝΥTimes.

Ημ/νία: 4/07/2006

Ανταλλαγή CD με μόνο 1$

Πρόσφατα ανακαλύψαμε το www.lala.com το οποίο είναι ένα site ανταλλαγής CD.
Δεν το έχουμε δοκιμάσει τις υπηρεσίες του συγκεκριμένου site, αλλά το concept ακούγεται πολύ ενδιαφέρον.
Παρακάτω εξηγείται πως λειτουργεί η συγκεκριμένη υπηρεσία: